Verkiespijn

Het is zoals bij de tandarts gaan als je geen kiespijn hebt, of tenminste als je er hebt mee leren leven. Je weet dat je er best jaarlijks naartoe gaat, maar je kijkt er anderzijds ook geweldig tegenop. Want terwijl je helemaal niet vermoedt dat je kiespijn zou kunnen hebben, gaat dit bezoek u op de koop toe nog eens extra pijn bezorgen. En u bewustmaken dat de pijn zomaar kan terugkomen als je er maar aan denkt. 

Het bezoek begint met een met zoeterige stem aangemelde “een klein prikje…”. Na die eerste speldenprik begint het echte boor en graafwerk. Men gaat op zoek naar de wortelen van je oer pijn. Je kaak wordt wijd opengetrokken  en met klemmen vastgehouden, je kunt amper slikken, laat staan dat je normaal kunt ademhalen tussen al de stress bij het zicht van de marteltoestellen die in je mondholte binnendringen en deze van de bijna obsessieve blik van de persoon die u pijn doet om u ervan te verlossen. In andere middens noemen ze dat sado-macho praktijken. Maar je bent geen macho. Je wilt toch tegenspartelen, je van de stoel wegrukken. Maar je moet volharden in de pijn om die te laten wegebben. Je wordt geconfronteerd met je ik, die eigenlijk zoals je vlees heel zwak is. Maar goed, je houdt vol omdat je weet dat de sessie slechts 30 minuten kost. 

Kost?

Want… je moet er nog voor betalen ook. En als uw sadomeester u verlossend zegt : “driemaal spoelen”  veer je dan opgelucht uit de stoel… hoeveel: 89 €? Met plezier, een peulschil als losgeld. Als ik hier maar snel weg kan komen. Overtuigd dat hij bij jou iets opgewekt heeft, roept de man in het wit u nog enthousiast na:   “…en als de pijn terugkomt , bel dan maar onmiddellijk voor een nieuwe  afspraak.” Het zal wel!

Déjà vu? 

Bij verkiespijn is dat hetzelfde. Je weet niet dat je het hebt, maar het wemelt ervan in uw onderbewustzijn. Je gemeente zit vol gebreken, maar je hebt er toch moeten mee leren leven. Gewenning? Je troost je dan maar gedwee bij de gedachte dat het gemakkelijker hier ondergaan of lijdzaam wennen is… dan pakweg aan de Brugse Poort. Dat moet wel gezegd worden.  Je zit hier toch in een exclusieve residentiële omgeving met (volgens de statistieken) overwegend ‘rijkaards’.

Men belooft dat men zoals altijd de belasting laag zal blijven  houden, dat men het uniek en groen karakter van onze gemeente verder gaat in stand houden, ook een warme (met de opwarming van het klimaat is dat, me dunkt, een open deur.) daarenboven een sociale en veilige gemeente beogen  ook. Veilig? Iedereen moet zich hier privé een duur alarmsysteem aanschaffen om zijn  dikke villa veilig te houden. Ik kon me dat niet onmiddellijk permitteren en heb ten behoeve van mijn veiligheid een goedkoper instapmodel gekocht. Een hond, een schrijvershond, de Latemse BV Largo, die door zijn poot op gevoelige thema’s te heffen, menig burgemeester de gordijnen ingejaagd  heeft. Maar ik heb hem wegens de hoge prijs van hondenbrokken en jammer genoeg veel veeartsenconsultaties, na zijn schielijk overlijden niet vervangen. 

Verder: het optimaliseren van wegenis en mobiliteit, het opkalefateren van gemeenschapslokalen, het verenigingsleven en het cultureel erfgoed koesteren. Geen fusie, (misschien dan eindelijk wel een ‘fissie’ van Latem-Deurle denk ik dan weer heel pervers?)  

Enfin, in een notendop is het dat wat men mij voorspelt. Bis repetita placet. 

Latijn slaat in NVA middens aan, niet? Met wie gaan die nu in kartel?

Ik krijg kiespijn omdat ik vooral nood heb aan aan fiets- voet- en ‘auto’-paden die minder door elkaar lopen  en minder ‘moordend’ zijn. Ik denk aan al die immobielen (zonder trema): hoe die weer mobiel te maken in zo een chaotisch (dorps)verkeer. Ik denk aan rust, maar hoe maak je die luidruchtige mobieletten als tijdens de Loatemsche kermisnachten dan weer immobiel? Het lijkt dat heel de gouden jeugd de Dax zonder uitlaat van zijn grootvader weer van stal heeft gehaald.  Elektrisch rijden? Ook wel gevaarlijk, men ziet of hoort ze dan weer niet, maar de gebruikers hebben wel veel laadpunten, al dan niet privaat. We moeten mee met de hype!

Wacht! Men belooft ons ook nog dat in onze gemeente  alles nabij en bereikbaar is…en dat de lokale economie groeit en bloeit. Ja, maar vooral de  Immobiliënagentschappen  (deze keer met trema). Immobiliën zijn per definitie immobiel, maar in ons welzijnsdorp niet. Het is een markt in beweging. Onze gemeente staat ook niet stil en maakt hier gewillig plaats voor. 

Behalve voor parkeerplaatsen om onze protserige SUV’s te ‘bumpen’ en te dumpen. Ne mens wilt dan eens een dure villa kopen, diezelfde mens kan dan ongemoeid in deze veilige gemeente dan maar zijn overmaatse SUV simpelweg op het fietspad parkeren en bot reageren op de koop toe.

Overlever ( heeft ook lekkere kalfslever trouwens) Roland heeft vermoedelijk om die reden dan maar zelf in een privé parking geïnvesteerd. Zo middenstand minded is onze exclusieve gemeente niet! Liever mega buildings om de skyline te verknoeien en kapitaalkrachtige winkelketens ruimte te geven voor stores, burelen en chique lofts. Kleine middenstand en sociaal wonen wordt hier niet gekoesterd.

MAAR? Zal het na de verkiezingen veranderen van spelers? We kijken uit wat het wordt.

(NVDR: bij het ter perse gaan van dit artikel hebben we nog niet kunnen te weten komen of de gemeente een tegemoetkoming hiervoor naar Roland toe heeft voorzien of integendeel deze nog extra  hierop gaat belasten.)  

Ik krijg verkiespijn. Iets dat om de 6 jaar in september opkomt.

Verkiespijn…de slakken hadden gelijk, ik had die zelfvoldane beloftes uit het onvoltooid verleden toch best niet gelezen, noch geloofd…

Daarbij, die man of vrouw op die foto, die dat zo zelfzeker allemaal verkondigde en datzelfde nu weer oprakelt , daar heb ik trouwens toch niet voor gestemd. De vriendjes hebben  hem/haar zelfbenoemd, en hij/zij durft dan nog te vragen dat we zouden gaan stemmen. Brengt dit wel zoden aan de dijk of blijft alles zoals we het moesten ondergaan?

Het zal wel. Déjà vu.

Larghost