door

Column: bedenking na de rellen

Casseurs

In tijden van maatschappelijke onrust is bij demonstraties veelal gespuis aanwezig die vernielingen aanrichten. Terwijl duizenden deelnemers hun bezwaren kenbaar maken, worden ruiten ingegooid, auto’s in brand gestoken of winkels geplunderd. Nieuwsbeelden en sociale media leggen die incidenten vaak nadrukkelijk vast, waardoor de oorspronkelijke aanleiding van het protest steeds minder aandacht krijgt.

Het effect is zichtbaar in het publieke debat. Een demonstratie die aandacht moest vragen voor een maatschappelijk probleem, wordt na afloop vooral besproken aan de hand van schade, arrestaties en veiligheidsmaatregelen. De inhoudelijke eisen raken daardoor te gemakkelijk op de achtergrond.

Toch is het te gemakkelijk om alle onrust over één kam te scheren. De meeste demonstranten kiezen bewust voor vreedzaam protest. Zij zijn net zo goed slachtoffer van de vernielingen als de winkeliers achter hun ingegooide etalages. Het gedrag van de casseurs beschadigt de geloofwaardigheid van velen die geweld juist afwijzen.

Over de motieven van losgeslagen vandalen die vernielingen aanrichten, valt zonder concrete informatie weinig met zekerheid te zeggen. Sommigen kunnen handelen uit politieke woede, anderen uit groepsdynamiek, opportunisme of de verwachting dat de drukte van een demonstratie opsporing bemoeilijkt. Ook persoonlijke frustratie kan een rol spelen. Zulke mogelijke verklaringen mogen niet worden verward met vastgestelde feiten, en geen ervan maakt vernieling of geweld aanvaardbaar.

Het onderscheid tussen protest en geweld zou glashelder moeten 

 blijven. Vreedzaam  protest bedreigt de democratie niet; het is een van haar belangrijkste veiligheidskleppen. Burgers moeten de sociale en politieke macht kunnen aanspreken, misstanden zichtbaar maken en gezamenlijk druk uitoefenen zonder als ordeprobleem te worden beschouwd en behandeld. Wie dat recht uit angst voor rellen beknot, straft de meerderheid voor de daden van een minderheid en maakt de democratie armer.

Maar protestvrijheid kan geen vrijbrief worden voor intimidatie, vernieling of geweld. Zodra demonstranten mensen bedreigen, eigendommen beschadigen of hulpdiensten hinderen, raken zij niet alleen de openbare orde, maar ook het recht van anderen om veilig te leven en te werken. Geweld moet daarom consequent en gericht worden begrensd: niet door vreedzame demonstranten collectief te verdenken, maar door grensoverschrijders op basis van aantoonbare feiten en met inachtneming van proportionaliteit ter verantwoording te roepen. Protest beschermen en geweld bestrijden zijn geen tegenpolen; ze houden elkaar overeind.

Misschien moeten we daarom ophouden de casseurs centraal te stellen. Hun vernielingen krijgen veel aandacht, maar zeggen op zichzelf niets over de opvattingen van de overige demonstranten. De relevante vraag is niet alleen hoe een etalage kon sneuvelen, maar ook welke concrete kwestie mensen de straat op bracht en hoe de autoriteiten daarop reageren. Pas als we die vraag serieus nemen én weigeren geweld te normaliseren, krijgen vernielingen minder kans het verhaal te bepalen.

Nu, of het creëren van nieuwe politionele krachten het vuur van de casseurs zal doven, is zowat de vraag.

Wij, de gewone burger, noch Justitie, en politiek hebben er een kant en klaar antwoord op. 

Zolang er geen gepaste instellingen met waardige begeleiding van jeugddelinquenten komen staan we machteloos en hitsen we de ‘botsende jeugd’ steeds meer op…

Rellen Parijs… foto Instagram
door

Molenlandschappen Rodolphe De Saegher in Mola Wachtebeke

Tot en met zondag 15 november toont Erfgoedsite Mola Molencentrum een bijzondere selectie werken van de Vlaamse luminist Rodolphe De Saegher (1871-1941). Op ruim 25 werken in pastel, aquarel, olieverf en houtskool staan windmolens centraal. De tentoonstelling kwam tot stand dankzij de medewerking van de Vrienden van het Museum voor Schone Kunsten (MSK) in Gent. De toegang is gratis.

Rodolphe De Saegher

Rodolphe De Saegher werd op 28 oktober 1871 geboren in Gavere. Op jonge leeftijd verhuisde hij met zijn gezin naar Gent, waar hij later promoveerde tot doctor in de rechten en advocaat werd aan de Gentse balie. Daarnaast engageerde hij zich in het politieke en culturele leven. Zo bouwde hij een loopbaan uit als kunstenaar en kunstcriticus. Hij was onder meer lid van de Cercle Artistique en medeoprichter van het kunstenaarsgenootschap Vie et Lumière.

Werken met windmolens als thema

In 2025 namen de Vrienden van het MSK contact op met Mola Molencentrum over de nalatenschap van Rodolphe De Saegher. Op vraag van de erfgenamen gingen zij op zoek naar een duurzame, en bij voorkeur openbare, bestemming voor de kunstwerken. Een groot deel van de nalatenschap werd opgenomen in de collectie van MSK Gent.

Op ruim 25 kleinere werken van De Saegher staat een windmolen afgebeeld. Net die bijzondere thematiek bracht de Vrienden van het MSK bij Erfgoedsite Mola Molencentrum. Naast een uitgebreid documentatiecentrum met bibliotheek, fototheek en archief beschikt Mola Molencentrum ook over een collectie schilderijen, kunstwerken en objecten rond historische wind- en watermolens.

Provincie Oost-Vlaanderen onderzoekt momenteel of de werken van Rodolphe De Saegher via schenking kunnen worden opgenomen in de collectie.

In afwachting daarvan zijn de werken in tijdelijke bruikleen te zien in kasteel Puyenbrug. De kunstwerken worden aangevuld met documentatie over Rodolphe De Saegher, waaronder foto’s en handschriften. Hiervoor werkte Mola samen met het MSK. 

Praktisch

De tentoonstelling loopt van tot en met zondag 15 november. Je kan ze bezoeken van woensdag tot en met zondag, ook op feestdagen, van 9.30 tot 17 uur.

De toegang is gratis. Meer informatie via

09 342 42 40.

I

door

Deinze – Dag van het trekpaard in De Brielmeersen 

Op zondag 4 oktober staat domein De Brielmeersen in Deinze helemaal in het teken van het trekpaard.

Naast de jaarlijkse provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard kunnen bezoekers ook genieten van gratis activiteiten op het domein. 

Een namiddag vol paardenplezier 

Op de Dag van het trekpaard kan je in De Brielmeersen terecht voor een reeks gratis activiteiten voor jong en oud. Zo kan je een ritje maken op een trekpaard, op een vliegend tapijt of in een huifkar. Daarnaast zijn er verschillende demonstraties. De toegang is gratis.

 

“De Dag van het trekpaard is voor onze bezoekers een unieke gelegenheid om de imposante trekpaarden van dichtbij te bewonderen. Dankzij de extra activiteiten kunnen ze meegenieten van deze mooie jaarlijkse traditie en van ons mooie domein.”

gedeputeerde Dagmar Beernaert, bevoegd voor Recreatiedomeinen 

Provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard 

De dag valt samen met de jaarlijkse provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard in Deinze. Deze prestigieuze wedstrijd wordt georganiseerd door Pakov, de vereniging van Oost-Vlaamse fokkers van het Belgisch trekpaard, in samenwerking met Stad Deinze en Provincie Oost-Vlaanderen. 

Meer dan honderd trekpaarden nemen dit jaar deel aan de prijskamp. Tussen 9 en 16 uur worden de paarden individueel beoordeeld. De best geplaatsten nemen het vervolgens tegen elkaar op in verschillende kampioenschappen. Daarnaast worden in de ‘Grote Prijs Stad Deinze’ en de ‘Grote Prijs Provincie Oost-Vlaanderen’ ook de nationale oud-kampioenen en de oud-kampioenen van Deinze in de kijker gezet. De dag wordt feestelijk afgesloten met een parade van fokkers en hun loten van drie merries. 

Programma 

9 tot 16 uur: provinciale paardenprijskamp aan de ingang jachthaven (parking Brielpoort) 

13 tot 16 uur: gratis activiteiten verspreid over domein De Brielmeersen:

  • Rit met de huifkar ​ 
  • Demonstratie boomslepen ​ 
  • Demonstratie van een hoefsmid ​ 
  • Bezoek aan het dierenpark ​ 
  • Ritjes op een trekpaard voor kinderen tot 12 jaar ​ 
  • Vliegend tapijt ​ 
  • Stokpaardenrace ​ 
door

Column ‘De Foute Vergelijking’

 

 

Eén onverslijtbaar misverstand

 Rijke Stad of Rijke Inwoners?

Het is een denkfout die je elke dag hoort. “Sint-Martens-Latem is de rijkste gemeente van Vlaanderen, daar wonen dus alleen maar rijken.” Of: “Charleroi is arm, dus iedereen daar is arm.” Het is een logische sprong die intuïtief zou kunnen kloppen, maar in de meeste gevallen volledig onjuist is. De rijkdom van een stad of gemeente is niet de rijkdom van haar inwoners.

 

De verwarring begint met wat we meten. Wanneer we zeggen dat een gemeente “rijk” is, meten we de gemeentekas: inkomsten uit opcentiemen op de onroerende voorheffing, de aanvullende personenbelasting, dividenden uit intercommunales, subsidies en verkoop van gronden. Een gemeente kan rijk zijn omdat er veel bedrijven op haar grondgebied liggen, omdat er een haven is, omdat de grondprijzen historisch hoog zijn, of omdat ze spaarzaam bestuurd wordt.

 

Dat zegt niets over de bankrekening van de bakker, de leerkracht of de gepensioneerde die er woont.

 

Neem de zogenaamde “rijke rand” rond Gent, Brussel of Antwerpen. Ja, het gemiddeld inkomen per inwoner ligt er hoger dan het Vlaamse gemiddelde. Maar dat gemiddelde wordt dramatisch scheefgetrokken. Vijf procent extreem vermogende inwoners trekt het gemiddelde omhoog, terwijl de mediaan – wat de middelste inwoner verdient – veel lager ligt. In diezelfde “rijke” gemeente vind je huurders die 60% van hun loon aan huur betalen, alleenstaanden die op de wachtlijst staan voor een sociale woning, en jonge gezinnen die vertrekken omdat ze geen huis kunnen huren, laat staan, kopen. De gemeente heeft een overschot, de inwoner heeft een tekort.

 

Omgekeerd geldt hetzelfde. Een “arme” stad als Gent of Luik heeft vaak een lage fiscale draagkracht omdat er veel studenten, werklozen en mensen met een leefloon wonen. Maar binnen die stadsmuren wonen ook dokters, advocaten, havenbazen en universiteitsprofessoren met aanzienlijke vermogens. Hun rijkdom zie je niet in de stadsbegroting, want zij betalen hun belastingen federaal en investeren hun vermogen privé.

 

De tweede denkfout is dat we de kosten vergeten. Een gemeente met veel gegoede inwoners heeft vaak ook hoge kosten: dure grond voor scholen, hoge lonen om personeel te vinden, grote villa-wijken die veel onderhoud aan wegen en groen vragen, maar weinig opbrengen per vierkante meter. Een stad met veel sociale woningen krijgt daar dan weer extra subsidies voor. Rijkdom op papier is dus geen koopkracht in de praktijk.

 

Waarom is die vergelijking dan zo hardnekkig? Omdat ze politiek handig is. Het is makkelijk om te zeggen: “Die rijke gemeente moet meer solidair zijn.” Of omgekeerd: “Wij zijn arm, dus de overheid moet ons meer geven.” Het is een moreel etiket dat debatten versimpelt. Het maakt van een complexe fiscale realiteit een simpel verhaal van rijken versus armen.

 

Maar beleid dat vertrekt van die foute vergelijking faalt. Als je denkt dat alle inwoners van Sint-Martens-Latem rijk zijn, ga je er geen betaalbare woningen bouwen. Als je denkt dat iedereen in Charleroi arm is, investeer je niet in cultuur of ondernemerschap dat er wel degelijk leeft.

 

Een gemeente is geen huishouden. Het is een administratieve doos. Haar rijkdom is de som van regels, geschiedenis en grond. De rijkdom van haar inwoners is de som van werk, erfenis, geluk en pech. De twee lijnen kruisen elkaar soms, maar ze zijn nooit identiek.

 

Wie echt wil weten hoe rijk een plek is, moet niet naar het gemeentehuis kijken, maar naar de keukentafel, het wagenpark of de kunstverzameling van de inwoner. De lezer zal vermoedelijk zeggen dat dit volgens de wet op privacy niet kan. Juist en dat maakt de beoordeling moeilijker, ja onmogelijk en  brengt het foute beeld naar de media…

door

Sint-Martens-Latem: concert bij CASA 93

TOM’S PLACE – de blues, terug naar de essentie

Voor ons volgende concert op 30 augustus halen we met Tom’s Place de blues naar Casa 93.

Geen grote bezetting, geen muzikale franjes, maar twee muzikanten, een gitaar, een mondharmonica en een stem die een verhaal kan vertellen.
 

Tom Verhoeven en Pieter Place zoeken hun inspiratie bij de wortels van de blues. Van de rauwe, sobere klanken van de Mississippi Delta tot countryblues en de wat stevigere Chicago-blues. Muziek die soms schuurt, soms swingt, af en toe melancholisch wordt, maar altijd recht uit het hart komt.
 

Tom neemt zang en mondharmonica voor zijn rekening, terwijl Pieter met zijn gitaar voor de muzikale bedding zorgt. Samen maken ze er geen nostalgische terugblik van, maar geven ze die oude bluestraditie een eigen, eigentijdse toets.

En misschien is Casa 93 wel precies de plek waar zulke muziek het best tot haar recht komt: geen afstand tussen muzikanten en publiek, geen groot podium, maar luisteren van dichtbij. Een glas erbij, goed gezelschap en twee muzikanten die met weinig middelen verrassend veel kunnen vertellen.
 

Tom’s Place bij Casa 93: twee mannen, een handvol instrumenten en meer dan een eeuw blues in hun bagage.

Inkom € 20 – met hapjes € 32

door

Dat opent Deuren…

Dat opent deuren – keramiek aan de voordeur is een kleine maar bijzonder charmante tentoonstelling in het Gemeentelijk Museum Gevaert‑Minne in Sint‑Martens‑Latem.

Ze brengt een vergeten stukje Belgisch design en dagelijks erfgoed opnieuw tot leven: de keramische en geëmailleerde deurgrepen die in de jaren 1950–1970 aan duizenden voordeuren prijkten.

Een kunstwerk nog vóór je binnenstapt

Wie het museum binnenwandelt, merkt meteen hoe goed het thema past bij de plek. De Schaapstal : de tentoonstellingsruimte op het domein Gevaert‑Minne is zelf een toegangspoort tot het Latemse kunstenaarsverleden.

Precies dat maakt deze expo zo raak: ze toont dat ook een voordeur een canvas kan zijn.

(Foto K. Boel)

De deurgrepen die hier gepresenteerd worden, zijn geen banale gebruiksvoorwerpen. Ze zijn kleine sculpturen, ontworpen door keramisten, architecten en ambachtslieden die het modernisme van de naoorlogse decennia mee vormgaven. Veel van die ontwerpen kwamen uit ateliers in de Leiestreek, wat de tentoonstelling een uitgesproken regionale verankering geeft.

Het onderzoek van Kathleen Boel

Antropologe Kathleen Boel trok jarenlang door straten en wijken en fotografeerde meer dan 4.000 deurgrepen. Ze sprak met bewoners, verzamelde verhalen en reconstrueerde de evolutie van deze mini‑architecturale objecten. Haar werk vormt de kern van de tentoonstelling.

De expo toont:

  • Keramische en geëmailleerde grepen uit de jaren ’50–’70
  • Ontwerpen van o.a. Oswald Tieberghien (1936–2024), een van de meest invloedrijke keramisten uit de streek
  • De rol van Sobinco, het Zultse aluminiumbedrijf dat de metalen frames produceerde en zo de verspreiding van deze grepen mee bepaalde.

Waarom is dit erfgoed belangrijk ?

Deurgrepen lijken klein, maar ze vertellen veel over:

In Latem, waar kunst en wonen altijd dicht bij elkaar lagen, krijgt dit verhaal een extra laag: het toont hoe zelfs de meest alledaagse objecten deel uitmaken van het culturele landschap.

  • Wooncultuur in de naoorlogse periode
  • De opkomst van modern design in Vlaanderen
  • De manier waarop bewoners hun huis een eigen identiteit gaven
  • De verwevenheid tussen kunst, ambacht en industrie in de Leiestreek

De tentoonstelling in Gevaert‑Minne

De expo loopt van 7 augustus tot 30 september 2026 in het Gemeentelijk Museum Gevaert‑Minne, Edgard Gevaertdreef, Sint‑Martens‑Latem. Ze is open van woensdag tot zondag, tussen 13:30–17:00.

Op 27 september is er een afsluitend salongesprek met onderzoeker Kathleen Boel en kunstenaar Edgard Antoin, waarin deurgrepen, verhalen en persoonlijke trajecten samenkomen.

door

Sint-Martens-Latem toont verborgen kunstcollectie!

Naast in de gemeentelijke musea Gevaert-Minne en Gust De Smet heeft het kunstenaarsdorp nog een schat aan kunstwerken die voor het publiek lang verborgen bleven. Dat er pareltjes tussenzaten ontdekten we al in 2012 toen we de inventaris samengesteld door cultuurfunctionaris Dr. Piet Boyens konden inkijken en er in 2013 een eerste tentoonstelling kwam.

De tentoonstelling “Herontdekte Parels II” vindt plaats in de crypte van het gemeentehuis van Sint-Martens-Latem. Deze unieke expo, georganiseerd door de Latemse Kunstkring en het lokaal bestuur, toont 25 verborgen meesterwerken uit de gemeentelijke kunstcollectie die normaal in het kunstdepot liggen. 

Wat kun je verwachten?

De expositie laat de enorme rijkdom en veelzijdigheid van de Latemse kunstgeschiedenis zien. Dit jaar hebben de makers zich extra laten leiden door mooie verhalen achter de doeken. Je vindt er een mix van grote meesters en onterecht vergeten talenten:

  • Grote namen: Topwerken van iconen zoals James Ensor, Fernand Khnopff, Valerius De Saedeleer en Gust De Smet.
  • Blikvangers: Het monumentale schilderij De zeven hoofdzonden van Octaaf Meiresonne, dat prachtig contrasteert met een ijdelheidtekening van James Ensor vol skeletten en maskers.
  • Vrouwelijke kunstenaars: Extra aandacht voor Jeanne Gevaert, Alma Gevaert en Valentine Prax. 

Praktische informatie

  • Locatie: De crypte van het gemeentehuis in Sint-Martens-Latem.
  • Data: Te bezoeken in de weekends van augustus en begin september (15-16, 22-24, 29-30 augustus en 5-6 september 2026).
  • Openingsuren: Meestal van 14:00 tot 18:00 uur (op maandag 24 augustus uitzonderlijk van 10:00 tot 13:00 uur).
  • Toegang: De inkomprijs bedraagt 5 euro. Een bijhorende catalogus is te koop voor 10 euro.

Meer details over de collectie en openingsuren zijn te vinden op de officiële website van Sint-Martens-Latem. 

De eersteling in 2013…
door

Gents Designmuseum heropent in oktober 2026

Na vier jaar van renovatie en uitbreiding heropent het grootste designmuseum van België met een nieuwe vleugel, vernieuwde zalen en een programma dat bezoekers uitnodigt om kritisch na te denken over de wereld om hen heen.

Design Museum Gent is een van Europa’s toonaangevende instellingen op het gebied van design en toegepaste kunst, die op unieke wijze een brug slaat tussen historische diepgang en hedendaagse relevantie. Het museum, opgericht in 1903, is uitgegroeid van een particulier initiatief tot een dynamische openbare instelling met een uitgebreide collectie die reikt van de 14e eeuw tot vandaag, met een bijzondere focus op Belgisch design. 

Het museum, gelegen in het historische hart van Gent, is een architecturaal ensemble op zich, dat een 18e-eeuws herenhuis (Hotel de Coninck), het Letenhuis met zijn 16e-eeuwse kern en een vleugel uit het einde van de 20e eeuw combineert. Een nieuwe uitbreiding verbindt deze gebouwen nog verder met elkaar, waardoor het museum zich positioneert als zowel een erfgoedsite als een toekomstgericht cultureel platform.

Doorheen zijn geschiedenis heeft Design Museum Gent een actieve rol gespeeld in het vormgeven en promoten van de designcultuur – van vroege modelcollecties en aanwinsten op wereldtentoonstellingen tot baanbrekende initiatieven die modern, betaalbaar design naar een breder publiek brachten. Vandaag blijft het zich positioneren als een cruciale ruimte voor reflectie, dialoog en innovatie in design.

Het museum heropent op 3 oktober 2026 voor het publiek na een sluiting van vier jaar en begint onder de directie van Katrien Laporte aan een nieuw hoofdstuk, waarin het zijn rol als belangrijk referentiepunt voor design in België en daarbuiten opnieuw bevestigt.

Praktische informatie

Design Museum Gent

Adres
​Design Museum Gent
​Drabstraat 10
​9000 Gent, België

Heropeningsdatum: 3 oktober 2026
Feestelijke opening voor het publiek: 3–11 oktober 2026
Weekend met gratis toegang: 3–4 oktober 2026

door

Sint-Martens-Latem : publicist Albert_Fernand Haelemeersch werkt aan nieuwe publicaties

“ Na de roman TONIA in 2025 zonderde ik me af voor het verzamelen en bewerken van 250 biografieën ter voorbereiding van het boek van de Gentse ‘meestertekenaar’ GIPI , “250 WERELDKUNSTENAARS’ dat in 2028 zal verschijnen.

Om even van de kunstgeschiedenis af te kicken, werkte ik aan een streekverhaal ‘Mennegat’ , dat later uitgroeide tot een novelle over vijf families die ijveren voor het behoud van hun ‘dorpsgevoel’ in een steeds groeiende maatschappij van verstedelijking. “

De vermoedelijke release is voorzien kort na de zomervakantie.

Synopsis – Het Kwintet

Het verhaal opent in 1580, wanneer vijf Vlaamse boerenfamilies uit Torhout hun landheer ontvluchten en via een toevallige ontmoeting met de abt van Ename een nieuwe toekomst vinden in de Leiestreek. Ze krijgen gronden toegewezen op voorwaarde dat ze vlas telen voor de abdij. Deze overeenkomst, vastgelegd in een “landbrief”, vormt de basis voor generaties van samenhorigheid en arbeid. Vlas wordt hun identiteit en toegang tot een bredere wereld.

Eeuwen later, in het Interbellum en de twintigste eeuw, volgen we de nazaten van deze families in het gehucht Mennegat bij Waterland. De bewoners leven honkvast, met sterke tradities en een hechte nabuurschap. Hun erfgoed en eigendom beschermen hen tegen schulden en sociale onzekerheid. Het ritme van hun leven wordt bepaald door landbouw, ambacht en gemeenschapszin.

Het Kwintet

Centraal staan vijf vrienden – Dolf, Camiel, Jef, Omer en Nestor – die samen de ziel van de wijk belichamen. Hun vriendschap krijgt vorm in dagelijkse arbeid, wijkfeesten, fietstochten en vooral in de symbolische veerpont van Dolf, die de bewoners en wandelaars over de oude Leiearm brengt. De pont wordt een levend symbool van verbondenheid en traditie, een tastbare herinnering aan hun gedeelde verleden.

Portretten van Kwintet 

• Dolf Naegels: bouwondernemer en amateur-veerman, die met zijn pont de gemeenschap verbindt.

• Camiel Desmit: loodgieter en weduwnaar, die troost vindt in werk, wielertoerisme en zijn dochter Cécile, veearts.

• Jef: groenteman en volksfiguur, geliefd bij dorpelingen en klanten, die met zijn gezin zomerse uitstappen naar zee maakt.

• Omer: timmerman en creatieve kracht, steunpilaar bij het bouwen van de pont.

• Nestor: zegsman van de wijk, met zijn motor en scherpe blik, die de tradities bewaakt.

De novelle verweeft volksverhalen, lokale geschiedenis en fictie tot een kroniek van durf, doorzetting en gemeenschapszin. Het toont hoe erfgoed en tradities, ontstaan uit een toevallige ontmoeting eeuwen geleden, blijven doorwerken in het leven van gewone mensen. Het Kwintet is tegelijk een ode aan vriendschap, arbeid en de kracht van samenhorigheid in een veranderende wereld.

door

Kunstige Kruispunten in Sint-Martens-Latem

Sint-Martens-Latem brengt hedendaagse kunstenaars samen in groepstentoonstelling ‘KRUISPUNTEN’

In juni 2026 organiseert de Gemeentelijke Raad voor Cultuurbeleid, in samenwerking met het lokaal bestuur van Sint-Martens-Latem, voor het eerst een grootschalige groepstentoonstelling die het hedendaagse kunstlandschap van de gemeente in kaart brengt. Onder de titel ‘KRUISPUNTEN’ en met 55 deelnemers uit diverse kunstdisciplines (beeld, muziek, woord) is dit het meest uitgebreide overzicht ooit van de vele kunstenaars die Sint-Martens-Latem momenteel rijk is.

De tentoonstelling vindt plaats tijdens de weekends van 6 en 7 juni en 13 en 14 juni 2026, telkens van 13.30 tot 18 uur, en is gratis toegankelijk.  

Kruispunten tussen kunstenaars, disciplines en bezoekers

Een kruispunt is een plek waar wegen samenkomen of uiteenlopen. Op kruispunten ontmoeten we mekaar of scheiden onze wegen. Hoe dan ook, op kruispunten staan we even stil, of gaan we op z’n minst even vertragen.  

 

Curator William Ploegaert gaat in deze tentoonstelling op zoek naar kruispunten waar de wegen die kunstenaars van divers allooi bewandelen bij mekaar komen of zich net van mekaar verwijderen. Waar kunstwerken van verschillende disciplines verwantschappen tonen of net tegenstellingen, maar zich hier, al is het voor even, kruisen.  

 

De tentoonstelling wil ook een kruispunt zijn waar kunstenaars van Sint-Martens-Latem en publiek mekaar ontmoeten dankzij de bijeengebrachte kunstwerken of voorstellingen. Vooraleer ieder weer zijns weegs gaat, met het gevoel dat het een aangename kennismaking was.  

 

De Vier unieke locaties

Bezoekers ontdekken niet alleen de kunst, maar ook enkele van de meest karaktervolle plekken van SintMartens-Latem. De tentoonstelling spreidt zich over vier locaties: het Tempelhof aan de Leie, de Crypte van het gemeentehuis, de Schaapstal van het Gemeentelijk Museum Gevaert-Minne en de Pastorie van Deurle.

Elke locatie krijgt een eigen invulling, met aandacht voor de dialoog tussen de kunstwerken en hun omgeving. Op elke plek is bovendien een begeleidende tekst beschikbaar die de bezoeker extra duiding biedt. Achteraf wordt een catalogus met sfeerbeelden en toelichting ter beschikking gesteld.

 

Curator William Ploegaert

Voor de samenstelling van de groepstentoonstelling werd bewust gekozen voor een onafhankelijke curator met een brede artistieke expertise en een objectieve blik op hedendaagse kunst. Met William Ploegaert kreeg de tentoonstelling een curator die, vanuit zijn ervaring als kunstenaar, docent, directeur en tentoonstellingsmaker, het veelzijdige en inhoudelijk sterke concept ‘KRUISPUNTEN’ uitwerkte: een tentoonstelling die uitnodigt tot ontdekken, ontmoeten en reflecteren.

William Ploegaert (Gent, 1959) woont en werkt in Deinze. Hij studeerde schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent.

Van 1983 tot 2022 was hij verbonden aan de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten van Deinze, eerst als leraar beeldende vorming en vanaf 1991 als directeur.

Daarnaast bouwde hij een uitgebreide praktijk uit als beeldend kunstenaar en curator. Hij organiseerde onder meer tentoonstellingen voor Stad Deinze zoals Wachters voor Bachte, Efemeer en Ex Voto. Recent stelde hij tentoon in onder andere MUDEL Deinze, de Venetiaanse Gaanderijen in Oostende, Huis De Leeuw in Machelen-Zulte, WARP in Sint-Niklaas en Le Salon de Leon in Brugge.

Tot zijn publicaties behoren onder meer: Over het leren van de kunst (2020), Mimesis Nemesis (2022), William Ploegaert Ontsluierd (2023), De Pyreneeër (2025) en Dra (2025)

Platform voor lokaal talent

Met ‘KRUISPUNTEN’ wil de Cultuurraad van Sint-Martens-Latem, in samenwerking met het lokaal bestuur, een platform creëren voor iedereen die in deze gemeente, als vanouds gekend als Kunstenaarsdorp, artistiek bezig is. Ongeacht of dat nu prominent of in de luwte is. Net het exposeren en samenbrengen van heel uiteenlopende kunstwerken, zonder onderscheid of beoordeling, vormt een essentieel uitgangspunt van het project.  

Schepen van Cultuur Filip Christiaens ondersteunt het initiatief dan ook voluit en benadrukt het belang van de tentoonstelling voor het culturele leven in de gemeente:

“Met ‘KRUISPUNTEN’ brengen we de enorme artistieke rijkdom van Sint-Martens-Latem samen op één moment en op verschillende plekken. Het is een unieke kans voor inwoners en bezoekers om kennis te maken met de kunstenaars die vandaag in onze gemeente actief zijn. Tegelijk creëren we ruimte voor ontmoeting, dialoog en nieuwe verbindingen tussen kunstenaars enerzijds en tussen kunstenaars en publiek anderzijds.”

Twee tentoonstellingen tonen de blijvende kunstenaarsziel van Sint-Martens-Latem

Tijdens dezelfde periode loopt in het Gemeentelijk Museum Gust De Smet ook de tentoonstelling rond Gust De Smet en zijn monumentale werk Landschap met molen (1911). Het uitzonderlijke panoramische schilderij, bestaande uit vijf doeken met een totale lengte van 6,40 meter, werd oorspronkelijk geschilderd als decoratie voor de villa Les Buttes Blanches in Sint-Martens-Latem. Het werk wordt uitzonderlijk in bruikleen gegeven aan het museum en is voor het eerst in lange tijd opnieuw publiek toegankelijk.  

Vijfluik Gust De Smet

                                                 

Praktisch

  • Data: 6 en 7 juni en 13 en 14 juni 2026
  • Openingsuren: van 13.30 tot 18 uur
  • Locaties: Tempelhof, Crypte gemeentehuis, Pastorie Deurle, Schaapstal Gemeentelijk Museum Gevaert-Minne
  • Toegang: gratis

Fauve De Pauw, communicatieverantwoordelijke fauve.depauw@sint-martens-latem.be – 0473 21 53 11

Meer informatie:

filip.christiaens@sint-martens-latem.be – 0474 80 01 17

William Ploegaert, curator william.ploegaert@skynet.be