Op 20 november opent in het mudel de retrospectieve tentoonstelling over het leven en werk van Albert Servaes (1883-1966).
Met zijn krachtige expressieve beeldtaal is Servaes de pionier van wat later het ‘Vlaams expressionisme’ zal worden genoemd. Mede door zijn ascetische levenswijze en rudimentaire huisvesting bezit zijn werk ook een sterk mystiek aspect.
De tentoonstelling brengt lle periodes van zijn veelzijdige oeuvre samen met topwerken en zelden getoonde werken uit diverse publieke en private collecties.
Ook verschillende tijdgenoten zoals Permeke, Van de Woestyne, Smits, De Buck en Colbrandt worden belicht. open di-zo:11u-17u. info & tickets:http://www.mudel.be
Fotografe Raïs De Weirdt wonop 10 november 2026 zilver in de categorie Wedding en brons in de verkiezing tot Belgisch Fotograaf van het Jaar.
Voor Raïs heeft deze erkenning een bijzondere betekenis. Drie jaar geleden ontstond bij haar het idee om met de Belgian Photo Awards een platform te creëren dat Belgisch fotografisch talent in de schijnwerpers zet.
Na twee opeenvolgende jaren intensief betrokken te zijn geweest bij de organisatie, nam ze dit jaar voor het eerst opnieuw deel als fotografe.
“Het is ontzettend bijzonder om erkenning te krijgen op een evenement dat ooit begon als een idee om andere Belgische fotografen in de kijker te zetten. Ik ben enorm dankbaar voor deze onderscheidingen, maar vooral ook trots op wat we samen hebben opgebouwd voor de Belgische fotografiegemeenschap”, vertelt Raïs.
Internationale erkenning
Raïs is de helft van het jaar gespecialiseerd in destination wedding- en elopementfotografie, waarbij ze huwelijken over de hele wereld vastlegt. De andere helft van het jaar reist ze de wereld rond, beleeft ze haar eigen avonturen en documenteert ze de verhalen die daaruit ontstaan.
Haar werk combineert documentaire storytelling met een uitgesproken artistieke en editorial stijl.
Ze werd eerder al meer dan honderd keer bekroond voor haar fotografie, ontving in 2021 de titel European Young Photographer en is Canon EMEA Ambassador.
Naast haar werk als fotografe zet ze zich actief in voor de fotografiesector, onder meer als spreker, jurylid bij verschillende nationale fotografiewedstrijden in Europa en medeoprichter van de Belgian Photo Awards.
Belgisch talent in de kijker
De Belgian Photo Awards werden opgericht met de ambitie om fotografisch talent in België meer zichtbaarheid te geven, fotografen met elkaar te verbinden en zowel gevestigde namen als nieuw talent een podium te bieden.
De dubbele bekroning vormt voor Raïs dan ook een bijzonder moment: een erkenning van haar eigen fotografische werk, op een evenement dat ze zelf mee hielp uitbouwen.
Van vrijdag 13 november 2026 tot en met zondag 31 januari 2027 houdt de pop-upexpo De laatste Romeinen halt in Erfgoedsite Ename. In de expo ontdek je het verhaal van de laatste Romeinse bewoners van het fort in Oudenburg. Op donderdag 10 december is er ook de lezingenavond Van Romeinen tot Franken: een wereld in verandering.
Verhaal van drie mensen
Wie waren de laatste Romeinen in onze streken? Hoe leefden ze en wat gebeurde er toen het Romeinse Rijk langzaam zijn greep op West-Europa verloor? De expo zoekt antwoorden aan de hand van archeologisch onderzoek dat tussen 2020 en 2025 werd uitgevoerd op de laat-Romeinse grafvelden rond het fort van Oudenburg.
Centraal in de expo staan een man, een vrouw en een kind die rond het jaar 380 in en rond het fort van Oudenburg leefden. Hun persoonlijke verhalen bieden een inkijk in een periode waarover historisch relatief weinig bekend is.
“Deze periode markeert het begin van de overgang van de Romeinse naar de vroegmiddeleeuwse samenleving. De expo zet sterk in op het visuele, met artistieke tekeningen die een beeld geven van de leefwereld van de laatste Romeinen. Via grafvondsten belichten we ook hun persoonlijke ervaringen en de historische context.”
curator Vince Van Thienen (UGent/Erfgoedpraktijk Van Thienen)
Via twee tablets kunnen bezoekers 3D-modellen van grafvondsten ontdekken. Een bijbehorende website biedt meer informatie over de laat-Romeinse periode en de archeologische onderzoeksmethodes. Kinderen gaan creatief aan de slag met kleurplaten, leggen een mozaïek of boetseren een Romeins beeldje.
Bijzondere aandacht voor het Scheldeland
Speciaal voor Erfgoedsite Ename krijgt de tentoonstelling een aanvulling over de laatste Romeinen in het Scheldeland. Recent archeologisch onderzoek toont aan dat het gebied tussen Kortrijk, Doornik en Gent vooral bewoond werd door Germaanse gemeenschappen. Biologisch onderzoek op menselijke resten uit Oudenburg doet vermoeden dat de laatste bewoners van het fort banden hadden met deze gemeenschappen.
De tentoonstelling maakt duidelijk dat het einde van de Romeinse tijd niet uitsluitend een verhaal van verval en ondergang was, maar ook van maatschappelijke en culturele veranderingen.
In tijden van maatschappelijke onrust is bij demonstraties veelal gespuis aanwezig die vernielingen aanrichten. Terwijl duizenden deelnemers hun bezwaren kenbaar maken, worden ruiten ingegooid, auto’s in brand gestoken of winkels geplunderd. Nieuwsbeelden en sociale media leggen die incidenten vaak nadrukkelijk vast, waardoor de oorspronkelijke aanleiding van het protest steeds minder aandacht krijgt.
Het effect is zichtbaar in het publieke debat. Een demonstratie die aandacht moest vragen voor een maatschappelijk probleem, wordt na afloop vooral besproken aan de hand van schade, arrestaties en veiligheidsmaatregelen. De inhoudelijke eisen raken daardoor te gemakkelijk op de achtergrond.
Toch is het te gemakkelijk om alle onrust over één kam te scheren. De meeste demonstranten kiezen bewust voor vreedzaam protest. Zij zijn net zo goed slachtoffer van de vernielingen als de winkeliers achter hun ingegooide etalages. Het gedrag van de casseurs beschadigt de geloofwaardigheid van velen die geweld juist afwijzen.
Over de motieven van losgeslagen vandalen die vernielingen aanrichten, valt zonder concrete informatie weinig met zekerheid te zeggen. Sommigen kunnen handelen uit politieke woede, anderen uit groepsdynamiek, opportunisme of de verwachting dat de drukte van een demonstratie opsporing bemoeilijkt. Ook persoonlijke frustratie kan een rol spelen. Zulke mogelijke verklaringen mogen niet worden verward met vastgestelde feiten, en geen ervan maakt vernieling of geweld aanvaardbaar.
Het onderscheid tussen protest en geweld zou glashelder moeten
blijven. Vreedzaam protest bedreigt de democratie niet; het is een van haar belangrijkste veiligheidskleppen. Burgers moeten de sociale en politieke macht kunnen aanspreken, misstanden zichtbaar maken en gezamenlijk druk uitoefenen zonder als ordeprobleem te worden beschouwd en behandeld. Wie dat recht uit angst voor rellen beknot, straft de meerderheid voor de daden van een minderheid en maakt de democratie armer.
Maar protestvrijheid kan geen vrijbrief worden voor intimidatie, vernieling of geweld. Zodra demonstranten mensen bedreigen, eigendommen beschadigen of hulpdiensten hinderen, raken zij niet alleen de openbare orde, maar ook het recht van anderen om veilig te leven en te werken. Geweld moet daarom consequent en gericht worden begrensd: niet door vreedzame demonstranten collectief te verdenken, maar door grensoverschrijders op basis van aantoonbare feiten en met inachtneming van proportionaliteit ter verantwoording te roepen. Protest beschermen en geweld bestrijden zijn geen tegenpolen; ze houden elkaar overeind.
Misschien moeten we daarom ophouden de casseurs centraal te stellen. Hun vernielingen krijgen veel aandacht, maar zeggen op zichzelf niets over de opvattingen van de overige demonstranten. De relevante vraag is niet alleen hoe een etalage kon sneuvelen, maar ook welke concrete kwestie mensen de straat op bracht en hoe de autoriteiten daarop reageren. Pas als we die vraag serieus nemen én weigeren geweld te normaliseren, krijgen vernielingen minder kans het verhaal te bepalen.
Nu, of het creëren van nieuwe politionele krachten het vuur van de casseurs zal doven, is zowat de vraag.
Wij, de gewone burger, noch Justitie, en politiek hebben er een kant en klaar antwoord op.
Zolang er geen gepaste instellingen met waardige begeleiding van jeugddelinquenten komen staan we machteloos en hitsen we de ‘botsende jeugd’ steeds meer op…
Tot en met zondag 15 november toont Erfgoedsite Mola Molencentrum een bijzondere selectie werken van de Vlaamse luminist Rodolphe De Saegher (1871-1941). Op ruim 25 werken in pastel, aquarel, olieverf en houtskool staan windmolens centraal. De tentoonstelling kwam tot stand dankzij de medewerking van de Vrienden van het Museum voor Schone Kunsten (MSK) in Gent. De toegang is gratis.
Rodolphe De Saegher
Rodolphe De Saegher werd op 28 oktober 1871 geboren in Gavere. Op jonge leeftijd verhuisde hij met zijn gezin naar Gent, waar hij later promoveerde tot doctor in de rechten en advocaat werd aan de Gentse balie. Daarnaast engageerde hij zich in het politieke en culturele leven. Zo bouwde hij een loopbaan uit als kunstenaar en kunstcriticus. Hij was onder meer lid van de Cercle Artistique en medeoprichter van het kunstenaarsgenootschap Vie et Lumière.
Werken met windmolens als thema
In 2025 namen de Vrienden van het MSK contact op met Mola Molencentrum over de nalatenschap van Rodolphe De Saegher. Op vraag van de erfgenamen gingen zij op zoek naar een duurzame, en bij voorkeur openbare, bestemming voor de kunstwerken. Een groot deel van de nalatenschap werd opgenomen in de collectie van MSK Gent.
Op ruim 25 kleinere werken van De Saegher staat een windmolen afgebeeld. Net die bijzondere thematiek bracht de Vrienden van het MSK bij Erfgoedsite Mola Molencentrum. Naast een uitgebreid documentatiecentrum met bibliotheek, fototheek en archief beschikt Mola Molencentrum ook over een collectie schilderijen, kunstwerken en objecten rond historische wind- en watermolens.
Provincie Oost-Vlaanderen onderzoekt momenteel of de werken van Rodolphe De Saegher via schenking kunnen worden opgenomen in de collectie.
In afwachting daarvan zijn de werken in tijdelijke bruikleen te zien in kasteel Puyenbrug. De kunstwerken worden aangevuld met documentatie over Rodolphe De Saegher, waaronder foto’s en handschriften. Hiervoor werkte Mola samen met het MSK.
Praktisch
De tentoonstelling loopt van tot en met zondag 15 november. Je kan ze bezoeken van woensdag tot en met zondag, ook op feestdagen, van 9.30 tot 17 uur.
Op zondag 4 oktober staat domein De Brielmeersen in Deinze helemaal in het teken van het trekpaard.
Naast de jaarlijkse provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard kunnen bezoekers ook genieten van gratis activiteiten op het domein.
Een namiddag vol paardenplezier
Op de Dag van het trekpaard kan je in De Brielmeersen terecht voor een reeks gratis activiteiten voor jong en oud. Zo kan je een ritje maken op een trekpaard, op een vliegend tapijt of in een huifkar. Daarnaast zijn er verschillende demonstraties. De toegang is gratis.
“De Dag van het trekpaard is voor onze bezoekers een unieke gelegenheid om de imposante trekpaarden van dichtbij te bewonderen. Dankzij de extra activiteiten kunnen ze meegenieten van deze mooie jaarlijkse traditie en van ons mooie domein.”
gedeputeerde Dagmar Beernaert, bevoegd voor Recreatiedomeinen
Provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard
De dag valt samen met de jaarlijkse provinciale prijskamp voor het Belgisch trekpaard in Deinze. Deze prestigieuze wedstrijd wordt georganiseerd door Pakov, de vereniging van Oost-Vlaamse fokkers van het Belgisch trekpaard, in samenwerking met Stad Deinze en Provincie Oost-Vlaanderen.
Meer dan honderd trekpaarden nemen dit jaar deel aan de prijskamp. Tussen 9 en 16 uur worden de paarden individueel beoordeeld. De best geplaatsten nemen het vervolgens tegen elkaar op in verschillende kampioenschappen. Daarnaast worden in de ‘Grote Prijs Stad Deinze’ en de ‘Grote Prijs Provincie Oost-Vlaanderen’ ook de nationale oud-kampioenen en de oud-kampioenen van Deinze in de kijker gezet. De dag wordt feestelijk afgesloten met een parade van fokkers en hun loten van drie merries.
Programma
9 tot 16 uur: provinciale paardenprijskamp aan de ingang jachthaven (parking Brielpoort)
13 tot 16 uur: gratis activiteiten verspreid over domein De Brielmeersen:
Rit met de huifkar
Demonstratie boomslepen
Demonstratie van een hoefsmid
Bezoek aan het dierenpark
Ritjes op een trekpaard voor kinderen tot 12 jaar
Het is een denkfout die je elke dag hoort. “Sint-Martens-Latem is de rijkste gemeente van Vlaanderen, daar wonen dus alleen maar rijken.” Of: “Charleroi is arm, dus iedereen daar is arm.” Het is een logische sprong die intuïtief zou kunnen kloppen, maar in de meeste gevallen volledig onjuist is. De rijkdom van een stad of gemeente is niet de rijkdom van haar inwoners.
De verwarring begint met wat we meten. Wanneer we zeggen dat een gemeente “rijk” is, meten we de gemeentekas: inkomsten uit opcentiemen op de onroerende voorheffing, de aanvullende personenbelasting, dividenden uit intercommunales, subsidies en verkoop van gronden. Een gemeente kan rijk zijn omdat er veel bedrijven op haar grondgebied liggen, omdat er een haven is, omdat de grondprijzen historisch hoog zijn, of omdat ze spaarzaam bestuurd wordt.
Dat zegt niets over de bankrekening van de bakker, de leerkracht of de gepensioneerde die er woont.
Neem de zogenaamde “rijke rand” rond Gent, Brussel of Antwerpen. Ja, het gemiddeld inkomen per inwoner ligt er hoger dan het Vlaamse gemiddelde. Maar dat gemiddelde wordt dramatisch scheefgetrokken. Vijf procent extreem vermogende inwoners trekt het gemiddelde omhoog, terwijl de mediaan – wat de middelste inwoner verdient – veel lager ligt. In diezelfde “rijke” gemeente vind je huurders die 60% van hun loon aan huur betalen, alleenstaanden die op de wachtlijst staan voor een sociale woning, en jonge gezinnen die vertrekken omdat ze geen huis kunnen huren, laat staan, kopen. De gemeente heeft een overschot, de inwoner heeft een tekort.
Omgekeerd geldt hetzelfde. Een “arme” stad als Gent of Luik heeft vaak een lage fiscale draagkracht omdat er veel studenten, werklozen en mensen met een leefloon wonen. Maar binnen die stadsmuren wonen ook dokters, advocaten, havenbazen en universiteitsprofessoren met aanzienlijke vermogens. Hun rijkdom zie je niet in de stadsbegroting, want zij betalen hun belastingen federaal en investeren hun vermogen privé.
De tweede denkfout is dat we de kosten vergeten. Een gemeente met veel gegoede inwoners heeft vaak ook hoge kosten: dure grond voor scholen, hoge lonen om personeel te vinden, grote villa-wijken die veel onderhoud aan wegen en groen vragen, maar weinig opbrengen per vierkante meter. Een stad met veel sociale woningen krijgt daar dan weer extra subsidies voor. Rijkdom op papier is dus geen koopkracht in de praktijk.
Waarom is die vergelijking dan zo hardnekkig? Omdat ze politiek handig is. Het is makkelijk om te zeggen: “Die rijke gemeente moet meer solidair zijn.” Of omgekeerd: “Wij zijn arm, dus de overheid moet ons meer geven.” Het is een moreel etiket dat debatten versimpelt. Het maakt van een complexe fiscale realiteit een simpel verhaal van rijken versus armen.
Maar beleid dat vertrekt van die foute vergelijking faalt. Als je denkt dat alle inwoners van Sint-Martens-Latem rijk zijn, ga je er geen betaalbare woningen bouwen. Als je denkt dat iedereen in Charleroi arm is, investeer je niet in cultuur of ondernemerschap dat er wel degelijk leeft.
Een gemeente is geen huishouden. Het is een administratieve doos. Haar rijkdom is de som van regels, geschiedenis en grond. De rijkdom van haar inwoners is de som van werk, erfenis, geluk en pech. De twee lijnen kruisen elkaar soms, maar ze zijn nooit identiek.
Wie echt wil weten hoe rijk een plek is, moet niet naar het gemeentehuis kijken, maar naar de keukentafel, het wagenpark of de kunstverzameling van de inwoner. De lezer zal vermoedelijk zeggen dat dit volgens de wet op privacy niet kan. Juist en dat maakt de beoordeling moeilijker, ja onmogelijk en brengt het foute beeld naar de media…
Voor ons volgende concert op 30 augustus halen we met Tom’s Place de blues naar Casa 93.
Geen grote bezetting, geen muzikale franjes, maar twee muzikanten, een gitaar, een mondharmonica en een stem die een verhaal kan vertellen.
Tom Verhoeven en Pieter Place zoeken hun inspiratie bij de wortels van de blues. Van de rauwe, sobere klanken van de Mississippi Delta tot countryblues en de wat stevigere Chicago-blues. Muziek die soms schuurt, soms swingt, af en toe melancholisch wordt, maar altijd recht uit het hart komt.
Tom neemt zang en mondharmonica voor zijn rekening, terwijl Pieter met zijn gitaar voor de muzikale bedding zorgt. Samen maken ze er geen nostalgische terugblik van, maar geven ze die oude bluestraditie een eigen, eigentijdse toets.
En misschien is Casa 93 wel precies de plek waar zulke muziek het best tot haar recht komt: geen afstand tussen muzikanten en publiek, geen groot podium, maar luisteren van dichtbij. Een glas erbij, goed gezelschap en twee muzikanten die met weinig middelen verrassend veel kunnen vertellen.
Tom’s Place bij Casa 93: twee mannen, een handvol instrumenten en meer dan een eeuw blues in hun bagage.
Dat opent deuren – keramiek aan de voordeur is een kleine maar bijzonder charmante tentoonstelling in het Gemeentelijk Museum Gevaert‑Minne in Sint‑Martens‑Latem.
Ze brengt een vergeten stukje Belgisch design en dagelijks erfgoed opnieuw tot leven: de keramische en geëmailleerde deurgrepen die in de jaren 1950–1970 aan duizenden voordeuren prijkten.
Een kunstwerk nog vóór je binnenstapt
Wie het museum binnenwandelt, merkt meteen hoe goed het thema past bij de plek. De Schaapstal : de tentoonstellingsruimte op het domein Gevaert‑Minne is zelf een toegangspoort tot het Latemse kunstenaarsverleden.
Precies dat maakt deze expo zo raak: ze toont dat ook een voordeur een canvas kan zijn.
(Foto K. Boel)
De deurgrepen die hier gepresenteerd worden, zijn geen banale gebruiksvoorwerpen. Ze zijn kleine sculpturen, ontworpen door keramisten, architecten en ambachtslieden die het modernisme van de naoorlogse decennia mee vormgaven. Veel van die ontwerpen kwamen uit ateliers in de Leiestreek, wat de tentoonstelling een uitgesproken regionale verankering geeft.
Het onderzoek van Kathleen Boel
Antropologe Kathleen Boel trok jarenlang door straten en wijken en fotografeerde meer dan 4.000 deurgrepen. Ze sprak met bewoners, verzamelde verhalen en reconstrueerde de evolutie van deze mini‑architecturale objecten. Haar werk vormt de kern van de tentoonstelling.
De expo toont:
Keramische en geëmailleerde grepen uit de jaren ’50–’70
Ontwerpen van o.a. Oswald Tieberghien (1936–2024), een van de meest invloedrijke keramisten uit de streek
De rol van Sobinco, het Zultse aluminiumbedrijf dat de metalen frames produceerde en zo de verspreiding van deze grepen mee bepaalde.
Waarom is dit erfgoed belangrijk ?
Deurgrepen lijken klein, maar ze vertellen veel over:
In Latem, waar kunst en wonen altijd dicht bij elkaar lagen, krijgt dit verhaal een extra laag: het toont hoe zelfs de meest alledaagse objecten deel uitmaken van het culturele landschap.
Wooncultuur in de naoorlogse periode
De opkomst van modern design in Vlaanderen
De manier waarop bewoners hun huis een eigen identiteit gaven
De verwevenheid tussen kunst, ambacht en industrie in de Leiestreek
De tentoonstelling in Gevaert‑Minne
De expo loopt van 7 augustus tot 30 september 2026 in het Gemeentelijk Museum Gevaert‑Minne, Edgard Gevaertdreef, Sint‑Martens‑Latem. Ze is open van woensdag tot zondag, tussen 13:30–17:00.
Op 27 september is er een afsluitend salongesprek met onderzoeker Kathleen Boel en kunstenaar Edgard Antoin, waarin deurgrepen, verhalen en persoonlijke trajecten samenkomen.
Naast in de gemeentelijke musea Gevaert-Minne en Gust De Smet heeft het kunstenaarsdorp nog een schat aan kunstwerken die voor het publiek lang verborgen bleven. Dat er pareltjes tussenzaten ontdekten we al in 2012 toen we de inventaris samengesteld door cultuurfunctionaris Dr. Piet Boyens konden inkijken en er in 2013 een eerste tentoonstelling kwam.
De tentoonstelling “Herontdekte Parels II” vindt plaats in de crypte van het gemeentehuis van Sint-Martens-Latem. Deze unieke expo, georganiseerd door de Latemse Kunstkring en het lokaal bestuur, toont 25 verborgen meesterwerken uit de gemeentelijke kunstcollectie die normaal in het kunstdepot liggen.
Wat kun je verwachten?
De expositie laat de enorme rijkdom en veelzijdigheid van de Latemse kunstgeschiedenis zien. Dit jaar hebben de makers zich extra laten leiden door mooie verhalen achter de doeken. Je vindt er een mix van grote meesters en onterecht vergeten talenten:
Grote namen: Topwerken van iconen zoals James Ensor, Fernand Khnopff, Valerius De Saedeleer en Gust De Smet.
Blikvangers: Het monumentale schilderij De zeven hoofdzonden van Octaaf Meiresonne, dat prachtig contrasteert met een ijdelheidtekening van James Ensor vol skeletten en maskers.
Vrouwelijke kunstenaars: Extra aandacht voor Jeanne Gevaert, Alma Gevaert en Valentine Prax.
Praktische informatie
Locatie: De crypte van het gemeentehuis in Sint-Martens-Latem.
Data: Te bezoeken in de weekends van augustus en begin september (15-16, 22-24, 29-30 augustus en 5-6 september 2026).
Openingsuren: Meestal van 14:00 tot 18:00 uur (op maandag 24 augustus uitzonderlijk van 10:00 tot 13:00 uur).
Toegang: De inkomprijs bedraagt 5 euro. Een bijhorende catalogus is te koop voor 10 euro.
Meer details over de collectie en openingsuren zijn te vinden op de officiële website van Sint-Martens-Latem.
