‘Het kind in het huishouden’
“Mijn medium is keramiek en ik heb het altijd belangrijk gevonden, een techniek als pottendraaien te beheersen.
Uit de techniek, het proces, vloeit het artistieke voort. Mijn sculpturen ontstaan vanuit een ondergrond, een canvas om verder op te bouwen, meestal vertrekkend vanuit de simpele vormen van gebruiksgoed: borden, kommen, vazen, … . Vormen die ik in de eerste plaats tot hun eenvoud herleid in een zoektocht naar perfectie.
En dan begint het spel. Een spel met mezelf, waarin ik mijn kinderlijke, speelse en soms wat naïeve ik kan laten ontluiken. Het gebruiksvoorwerp wordt zijn originele functie ontnomen. Het wordt als het ware een wereld op zich. Als een kind dat neerkijkt op een wereld waarin alles mogelijk is”.

Deborah Nyst

‘De eigentijdse moeder’
“Mijn medium is schilderkunst en als ik me zou moeten situeren als kunstenaar zou ik mezelf als realist definiëren. Ik heb de ambitie onze hedendaagse samenleving in beeld te brengen, maar wil deze ook confronteren met het verleden. Het “nu” en het “eeuwige” verbonden in de sluipende stilte. Snapshot foto’s van mijn persoonlijke leven of van anderen die ik kan vinden op het internet zijn mijn uitgelezen bronmateriaal. Een snapshot is ontstaan in een éénrichtingsverhouding en verwijst naar een specifiek moment uit een persoonlijk verleden maar wanneer men er een schilderij van maakt is er een proces aan verbonden. Een foto neemt men, een schilderij wordt gemaakt. Ik kies wel foto’s die niet verwijzen naar een specifiek gebeuren. Ik ga op zoek naar beelden waar alles even lijkt stil te staan. Het schilderij moet een beeld brengen van een non-verbale communicatie en van rust, maar waar de ongemakkelijke stilte niet ver weg is”.

Anne De Coninck

‘Het huis als metafoor’
“Mijn onweerstaanbare drang om te tekenen en te schilderen vloeit voort uit intense observatie van de werkelijkheid, op zoek naar het oorspronkelijke en de mogelijke betekenis van ons ‘zijn’. Het is registreren wat waargenomen wordt achter de coulissen van dagdagelijkse scènes en objecten. Het is stilstaan en geduldig toekijken tot de schijnbare chaos van dit alles een geheel wordt, zin krijgt. Toekijken tot schoonheid gevonden wordt. Schoonheid die krachtig is in zijn eenvoud, die toegankelijk is en communicatie mogelijk maakt over wat onbenoembaar is, zoals melancholie bijvoorbeeld.
Ik neem het huis als metafoor voor het wezen van de mens en als vertrekpunt van observatie: het roept connotaties op met beschermen, afschermen, geborgenheid en verbergen, met etaleren, isoleren, beminnen en haten, macht en onmacht. Maar ook met stilstaan, tijd, en kwetsbaarheid. In het beeld van het huis ga ik op zoek naar de mens. Schoonheid ontstaat waar menselijkheid doorbreekt”.