Hommage 80 – Homme.- Herman Van Nazareth

Finissage van de huldetentoonstelling in het ‘mudel’gaat door op zondag 4 december 2016 van 14 tot 17 uur.
Iedereen is er welkom.
In november 2016 werd Herman Van Nazareth 80. Een uitgelezen moment dus om hulde te brengen aan de kunstenaar die de mens centraal stelt. De eenzame, naakte mens, ontdaan van elk detail, vaak ontwricht en wanhopig, maar steeds met een ondertoon van verzet. De expositie is uiterst gevarieerd en toont zowel sculpturen als schilderijen die de rijke loopbaan van de kunstenaar illustreren.
Het beeldhouwwerk ‘Uitbundigheid’ of ‘Exuberance’ is door Van Nazareth gecreëerd in 1965.
De oorspronkelijke versie was 15 cm hoog. Tijdens het WK voetbal 2010 in Zuid-Afrika werd een monumentale versie van zes meter hoog onthuld in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad.
Zuid-Afrika,land waar Herman Van Nazareth een deel van zijn leven sleet en de basis legde voor een internationale bekendheid
De Deinse Belgian Chocolate Ambassador en meesterchocolatier Bart Van Cauwenberghe ,gaat de kunstenaar binnenkort overigens een bezoek brengen bij het zomeren’ in Stellenbosch.

Bart creëerde,voor de 80ste verjaardag van Herman en deze tentoonstelling , een replica van het beeldhouwwerk ‘Exuberance’ in chocolade. Het resultaat staat te kijk en te koop bij De Zwarte Vos in Astene-Deinze.

De accrochage en de plaatsing van de beelden in de zalen van het ‘mudel’ zijn zeer luchtig en bieden een mooi overzicht van een rijk gevulde carrière van een veelzijdig kunstenaar.
De media had, zoals we dat de laatste decennia al moeten meemaken, blijkbaar geen ruimte of interesse voor een recensie over de HOMMAGE 80, zelfs niet voor beeldende kunst in het algemeen. Toen ik zelf nog als recensent voor dag- en weekbladen schreef, was die ruimte al zeer beperkt en die neerwaartse spiraal blijft in dit millennium aanhouden. Jammer voor de huidige en aankomende kunstgeneratie. Voor de ‘gevestigde’ namen zijn er natuurlijk de galerijhouders die voor de promotie zorgen met een ‘reclameblok’ of een betalend redactioneel stuk. Als je ’t mij vraagt zijn de dumping prijzen in de veilingzalen een slechte waardemeter voor kunst en kunstenaars. Als je de resultaten nagaat op sites als Artnet of Artprice, en wie doet dat niet, wordt je als verzamelaar met de dag bleker. De grote ‘goden’ uit de vorige eeuw halen niet meer de helft van wat je er in de gouden jaren 1970/80 voor neertelde. Nu, geconfronteerd met mijn visie, haalt de ‘man van 4 x 20’ glimlachend de schouders op. “Ik heb al veel watertjes doorzwommen maar ik heb altijd geleefd van en voor mijn werk. Ik kan alles snel relativeren en een eerbetoon in het ‘mudel’ voor mijn 80ste levensjaar geeft mij een goed gevoel van erkenning en van mijn kant erkentelijkheid. Ik pluk de dag en ben een gelukkig mens die blij was en is om van zijn passie zijn beroep te kunnen maken. Mij hoor je niet klagen”, voegt hij er lachend aan toe.
Herman Van Nazareth, pseudoniem voor Herman Van Aerde, geboren te Evergem in 1936., behoeft als kunstenaar geen krans of lofzang. Zijn sculpturen en schilderijen hebben nu, na meer dan 40 jaar inspiratie, creativiteit en hard labeur bewezen dat hun geestelijke vader zijn plaats op de internationale kunstscène meer dan ‘gemaakt’ heeft.
Bij het begin van zijn artistieke doorbraak woonde hij in Nazareth en zo ontstond de artiestennaam Herman van Nazareth. “Terwijl Van Aerde beter had gepast bij het soort kunst dat ik maak”, zegt de kunstenaar. “Ik ben een échte aardman”…
Bij een eerste tentoonstelling in Deurle werd hij echter geconfronteerd met het feit dat in Sint-Martens-Latem beeldhouwer en tekenaar Willem Van Aerden actief was. Zo behield hij de alias Van Nazareth om alle verwarring te vermijden.
Begin de jaren zestig had hij zich voor de lessen schilderen en grafische kunsten ingeschreven aan de academies van Gent en Antwerpen.

Herman Van Nazareth had enkel de basis nodig en met één oogopslag had hij die gezien. ‘Kunst is leren zien’, is één van zijn uitspraken. Begin de jaren zestig ging hij, als autodidact, aan de slag met het schilderen van stillevens.
In 1964 werd hij de laatste assistent van de expressionistische schilder-beeldhouwer Floris Jespers. Het was trouwens op advies van Jespers dat hij in 1965 Zuid-Afrika aandeed en zich in Kaapstad vestigde.
Verbazen deed Herman Van Nazareth voor het eerst met zijn aangrijpende primitieve koppen, geschilderd in enamel op hardboard. Het zijn expressionistische portretten van mensen wier gezicht weggemoffeld is door wat lijkt op een verband, een bivakmuts, een masker of gewoon absurde, leegte. Hoewel de figuren gezichtsloos zijn, uiten berekende borstelstreken en een subtiele tonaliteit gevoelsmatig de macht van de overheerser of de moedeloosheid van de vaak machteloze medemens. Al kort na zijn aankomst in het land van de Apartheid groeide er een reeks portretten vol woede, verontwaardiging en aanklacht, wat hem de titel ’de eerste protestkunstenaar in Zuid-Afrika’ opleverde. Zijn schilderijen waren zijn manier van protesteren tegen machtsmisbruik, corruptie, wellust, wreedheid en onverdraagzaamheid. Van Nazareth ging de kunstvisie van figuren zoals de wereldberoemde Marlène Dumas vooraf. Herman vond in Zuid-Afrika een tweede thuisland, een continent waar zijn kunst hoog aangeschreven staat
Info:
www.museumdeinze.be en museum@deinze.be of www.langsdeleie.be