Zoals de thematitel laat vermoeden hebben zij dit jaar de historische droogdokken aan de Gentse voorhaven als einddoel gekozen.
Het VVW aan de Snepkaai in Gent is de vertrouwde startplaats.
Bij aankomst worden de deelnemers verwelkomd met een ontbijt. Na een korte briefing start de tocht door de historische binnenstad, via de St Jorissluis naar de oude dokken en de voorhaven.
Rond de middag worden de deelnemers verwelkomd op de historische site die uitgebaat wordt door Port Service.
Op deze locatie wordt een aperitief en uitgebreide lunch aangeboden, er worden eveneens rondleidingen voorzien op deze historische site die dateert van 1885.
Op de terugweg is gekozen voor de tocht via de gerenoveerde Tolhuissluis, het verbindingskanaal en de prachtige Coupure.
Op donderdagavond 16 mei 2024, om 18.00 uur start het openingsevent Anekd’arte bij Martin Wallaert (Martin Wallaert)
Deze kunstenaar uit Deinze, woont na veel omzwervingen en een jarenlang verblijf in Zuid-Frankrijk, nu in het kunstdorp Machelen-aan-de-Leie.
Van hieruit gaan we met hem als verteller/kunstenaar de Leiestreek als kunstregio doorkruisen.
We vertrekken vanuit zijn kunstenaarswoning/atelier erfgoedlocatie Villa ter Ide en collectie met werken van o.a. Emile Claus, George Minne, Gust en Léon De Smet, Constant Permeke, Frits Van den Berghe en vele anderen en maken zo linken naar de hele regio waar het wonderlijke levensverhaal en de anekdotes (vandaar de naam Anekd’arte) van Martin ons brengt.
Dit werd vastgelegd met video- en audiofragmenten, een virtueel bezoek en een roadbook.
Alles wordt de 1ste keer gepresenteerd op groot scherm in aanwezigheid van verschillende sprekers uit de toeristische en culturele sector en de pers.
We hebben u er graag bij en heten u van harte welkom in zaal Guldepoort (naast het atelier van de kunstenaar), Dorpsstraat 48, 9870 Machelen-aan-de-Leie (Zulte).
Saartje Vandendriessche wil een voedselbos, maar is dit wel een goed idee? Voedselbos-ontwerper Louis De Jaeger toont haar alle stappen. Voedselbossen schieten als paddenstoelen uit de grond, zowel in kleine tuinen als op grote terreinen. Veel mensen willen zo’n onderhoudsarm plukparadijs binnen handbereik, maar weten niet hoe ze hieraan moeten beginnen. Saartje Vandendriessche trekt het veld in en ontdekt hoe. Food Forest Institute is de laatste jaren succesvol bezig met voedselboskennis te verspreiden met opleidingen, documentaires en boeken.
“Een van de grootste aantrekkingskrachten van voedselbossen is een vibrante community van wereldverbeteraars en levensgenieters die elkaar inspireert, en dit is wat ons blijft energie geven” zegt Louis De Jaeger, landschapsarchitect en mede-oprichter van het Food Forest Institute. De première van deze film is een van de jaarlijkse voedselbosevenementen met als hoofddoel om bestaande voedselbossers van hun eiland te halen en om geïnteresseerde mensen te inspireren om hun eerste stappen te zetten in de voedselboswereld. Tijdens de Q&A na de film kunnen mensen al hun vragen kwijt over hun eigen stuk grond.
Deze filmt past binnen de voedselbosstrategie die Food Forest Institute mocht maken voor de Vlaamse overheid. In deze strategie hebben ze een plan uitgewerkt om 20% meer voeding te produceren in Vlaanderen zonder de huidige landbouw in gedrang te brengen. Het doel hierin is om de landbouw en de natuur met elkaar te verzoenen dankzij bomen die zowel goed zijn voor de biodiversiteit als voedsel produceren.
De film gaat door op 3 december in Sphinx Cinema te Gent om 19u15 en kost €15, drankje en Q&A inbegrepen. Dit event wordt georganiseerd door Food Forest Institute vzw in samenwerking met tuin- en landschapsarchitectenbureau Commensalist .
Moeder schrijft roman over de bossen van Siberië, zoon schrijft Ontwerp je eigen voedselbos boek
Landschapsarchitect van eetbare tuinen en privé-eilanden, award-wining filmmaker en auteur Louis De Jaeger bracht zijn tweede boek: “Ontwerp je eigen voedselbos.” (Sterck & Devreese) uit.
Zijn moeder is antropologe Inge Denaeghel, onderwijsbegeleider aan de Eduma Cultuurwetenschappen van de UGent. Zij debuteert met haar fictieboek: “Bevroren Levens.” (Manteau).
Beiden signeren samen hun œuvres op de openingsdag van Boektopia.
Louis De Jaeger publiceerde twee jaar geleden zijn eerste non-fictieboek: “We eten ons dood” (Houtekiet), dat meteen de aandacht trok van de pers en lezers. Zijn moeder had een literaire roman in de kast liggen, maar drempelvrees hield haar tegen om dit uit te geven. Toen Louis zijn tweede boekcontract tekende, trok Inge haar stoute schoenen aan en stapte ze naar enkele uitgevers.
Inge Denaeghel groeide als kind op in een bos dat haar van jongs af aan inspireerde. Ze trok er met haar hond op uit, leerde verschillende planten, bomen en vogels kennen. Haar eerste schrijfsels waren gedichten, later schreef ze reisverhalen geïnspireerd door de vele reizen die ze maakte. Tijdens haar studies antropologie verzamelde ze verhalen over de levenswijze van Siberische en Mongoolse culturen. Dit werd de basis voor haar debuutroman: “Bevroren levens.” (Manteau). Een boek waar zowel de natuur, de plaatselijke cultuur, als een hond een prominente rol spelen.
Louis werd als kind ondergedompeld in de verhaalwereld van zijn moeder, zijn vader nam hem als architect mee in een visionaire wereld. Beide invloeden vloeiden samen in het landschapsarchitectenbureau dat Louis oprichtte: Commensalist. Hiermee ontwerpt hij internationaal tuinen, eetbare landschappen en privé-eilanden. Deze ervaringen en zijn eigen onderzoek deelt hij in zijn tweede boek: “Ontwerp je eigen voedselbos”. Daarmee wil hij mensen aanzetten om van hun eigen stukje grond, tuin of zelfs straat een eetbaar paradijs te maken.
Tijdens Inge’s vele reizen kwam ze in contact met verschillende culturen, soms met onderdrukte volkeren wiens geschiedenis hun ontnomen was.
‘ “De Indiaan in ons bewustzijn,” van Ton Lemaire, heeft mijn passie aangewakkerd om verhalen te schrijven die een juist beeld geven van culturen en hun levenswijze,’ zegt Denaeghel.
Ook in Louis’ leven speelt reizen een grote rol. Als kind reisde hij mee naar het Verre Oosten, Rusland, China en Afrika. Na zijn studies trok hij samen met zijn vriendin van Canada naar Panama, van Marokko naar Rusland. Reizen waarbij hij in aanraking kwam met destructieve landbouw die de wereld op de rand van een afgrond brengt. ‘Een bezoek aan de woestijn van Marokko was de druppel die mijn emmer deed overlopen. De manier waarop wij met ons land omgaan en hoe wij eten, zorgt voor de verwoestijning van de wereld. 90% van onze aarde zal gedegradeerd zijn tegen 2050. Ik wil alles doen in mijn leven om deze voorspelling om te buigen.’
Waar Inge Denaeghel eerst angst had om niet gepubliceerd te worden, was ze aangenaam verrast dat meerdere uitgeverijen interesse hadden om ‘Bevroren levens’ te publiceren. ‘Ik had meteen een zeer goed gevoel bij het team van Manteau en ben hen zeer dankbaar om zo’n mooi resultaat af te leveren.’
Bevoren levens in één zin: De dood van een man en een vrouw, op 8000 kilometer van elkaar, blaast het deksel van een doos van Pandora voor hun nabestaanden.
Louis De Jaeger en zijn moeder, Inge Denaeghel, signeren samen op Boektopia in Kortrijk op 28 oktober, van 15.45 tot 16.30.
Om de bezoekers van de nieuwe bib van bij het begin zo goed mogelijk te kunnen ontvangen, werd echter besloten om de opening van de bib met een weekje uit te stellen. Het team van de bib verwelkomt u dus graag vanaf dinsdag 10 oktober 2023 in de Latemstraat 78. Uiteraard wordt de uitleendatum van de uitgeleende materialen automatisch verlengd.
Alle info over de creatie en de lange weg van dit controversiële bouwwerk vind je op de internetpagina’s van de gemeente
De Vluchter: Over de inplanting van de bib was er grote discussie, maar binnen 3 weken is de plechtige opening een feitBibliothecaresse Catherine leidt de invulling van de duizenden boeken Alle foto’s met dank aan gemeentebestuur
Onze redacteur Horst-Jürgen fietste op een zonnige 24 augustus 2023 naar Villa La Frondaie in Zwijnaarde voor de jaarlijkse bloemenhulde aan dichter-schrijver Karel Van de Woestijne.
Dat leverde een mooie reportage op, een impressie die we met onze lezers graag delen:
Je woont in de Karel Van Wijnendaelelaan en je hebt het geluk, toen je nog een ukkie was, Karel (Steyaert) Van Wijnendaele te hebben gekend. Dat die bedreven sportkenner/journalist in Sint-Martens-Latem een straat kreeg naar zijn naam lijkt dan ook voor jou, als bewonderaar, de evidentie zelf. Je ergert je er wel aan dat er nog inwoners zijn die jou de vraag stellen: “wie is die man”? Aan deze man, die figuur, hebben we zo niet de grootste, dan toch één van de belangrijkste wielerklassiekers te danken: de Ronde van Vlaanderen.
Karel was de geestelijke vader van de Ronde, pionier en grondlegger van de wielersport in Vlaanderen. Hij beschreef de heldendaden van de renners in de krant ‘Sportwereld’, maar had een tomeloze voorliefde en affectie voor de ‘Flandriens’. Hij was gepassioneerd door de wielersport en deed alles wat in zijn macht lag om het Vlaamse wielrennen naambekendheid te geven.
Karel Steyaert werd op 16 november 1882 geboren in Wijnendale, een dorpje nabij Torhout. Hij was de vijfde van 15 kinderen. Op zijn veertiende moest hij uit gaan werken. Hij wisselde vaak van job. Hij genoot slechts lager onderwijs, werd loopjongen bij een apotheker, koetsier in Brussel, notarisklerk en… zelf ook even wielrenner, maar zag snel in dat het talent en de discipline om een groot renner te worden hem ontbrak. Toch bleef wielrennen zijn grote passie. Hij had er nog één en die lag hem beter: schrijven. Karel Steyaert schreef gedichten, toneel en teksten uit liefde voor de taal en het geschreven woord. Het lag dan ook in de lijn dat hij voor verschillende kranten over wielrennen ging schrijven. Het zou zijn leven worden. In 1912 was Karel Steyaert medestichter van de krant ‘Sportwereld’. Daarin wou hij vooral de Vlaamse renners in de kijker zetten. Hij eigende zich de naam Karel Van Wijnendaele toe. Hij werd er hoofdredacteur. De nieuwe krant kon wat publiciteit gebruiken en daarom begon Karel in 1913 met de Ronde Van Vlaanderen naar het voorbeeld van de grote Franse koersen Bordeaux-Parijs, Parijs-Roubaix. In 1938 fuseerde ‘Sportwereld’ met de krant ‘Het Nieuwsblad’.
De redactionele bijdragen van Karel Van Wijnendaele in ‘Sportwereld’ werden door alle lagen van de bevolking met interesse en vuur gelezen. Hij was naar alle waarschijnlijkheid de meest gelezen Vlaamse sportverslaggever van zijn tijd. Het wielrennen was iets waar Vlaanderen trots kon op zijn. Van Wijnendaele wist hoe hij de gewone mens kon boeien. Hij beschreef tot in de details hoe de Vlaamse helden van de fiets zweetten en zwoegden en Vlaanderen op de landkaart van de wielergeschiedenis kleurden. Hij liet zijn lezers de pijn en het leed van hun ‘Flandriens’ voelen door zijn gedreven teksten en zijn beeldrijke commentaar. Karel Van Wijnendaele werd mettertijd beroemder dan de meeste renners waarover hij schreef en kreeg ook een groot aanzien in de internationale sportverslaggeving. Hij bleef heel zijn leven in de wielerwereld. Karel Van Wijnendaele stierf op 20 december 1961, hij was 79 en had die zomer nog zijn 37ste Ronde van Frankrijk gevolgd, waar hij zwaar ziek uit terug kwam. Zijn uitvaart was een ware volkstoeloop in aanwezigheid van de grootste renners, sportleiders, collega’s journalisten en personaliteiten, die hem in Sint-Martens-Latem, het dorp waar hij zijn hele leven had gewoond, op 23 december 1961 ten grave droegen. Naast zijn sportverslagen liet Karel Van Wijnendaele ons de boekjes als “Het Rijke Vlaamse Wielerleven” en “Over Mensen en Dingen uit de Ronde van Frankrijk” na.
Davidsfonds Latem-Deurle nodigt u uit op een lezing over de
Oostendse Compagnie op vrijdag 17 maart om 20 uur in de Vierschaar te Deurle.
Naar aanleiding van haar nieuwe historische roman, ‘Oostende is niet ver meer’, vertelt Katrien Van Hecke over de Oostendse Compagnie, een stukje vergeten koloniale geschiedenis van de 18de eeuw. Een tegenhanger van de Verenigde Oost-Indische Compagnie van onze Noorderburen. Wie stond er aan het roer? Floreerde die Oost-Indië handel, en wie voer er in de Zuidelijke Nederlanden wel bij? Onze matrozen waren anderhalf jaar onderweg: avontuurlijke kerels, daar kun je op aan. Maar konden ze wel aarden in de factorijen van Bengalen en China? Een mix van geschiedenis, wereldhandel, zeemansverhalen en Vlaamse spirit.
Voor de praktische organisatie, graag vooraf inschrijven hier. Lukt dit niet, kan inschrijven ook met een e-mail naar bauwense@proximus.be. Bijkomende informatie op 09/282.30.77.
Deelname is gratis voor Davidsfondsleden. Niet-leden betalen 10 euro (te betalen aan de ingang).
Met de kermissen in Latem en Deurle in zicht hebben we vanuit de redactie een opportuniteit gezien om ons satirisch pamflet een boost te geven met een extra editie.
Ondanks de tropische warmte hebben we wat druppels zweet overgehouden om via dat medium wat zinnige en zinloze tekst op de lezer los te laten. Let wel, lezen schaadt de gezondheid niet, integendeel!
Waarom zouden we het hier dan niet delen met een ruimer publiek uit de Leiestreek?
50 obussen gevonden in wijk Brakel in Sint-Martens-Latem
Bij graafwerken door Farys werden verschillende obussen aangetroffen in de wijk Brakel in Sint-Martens-Latem. De hulpdiensten en de Dienst voor Opruiming en Vernietiging van Ontploffingstuigen (DOVO) werden onmiddellijk ingelicht en konden de veiligheid garanderen. Met steun van de gemeentelijke technische buitendienst en de professionele begeleiding van DOVO werden maar liefst 50 obussen van Duitse makelij uitgegraven en verwijderd.
De wijk Brakel werd blijkbaar op het einde van de eerste wereldoorlog ernstig aangevallen, waardoor iedereen uit de wijk diende te vluchten. Vermoedelijk zijn de obussen nadien samengelegd. Het oudste gehucht van Latem ligt aan een bocht van de Leie en was een militair belangrijke site die moest verdedigd worden. Ook in de Leie zou vroeger al veel oorlogsmateriaal gevonden zijn. Dat is niet zo uitzonderlijk want zowel in WO I als W0 II was de Leiestreek een strategisch doelwit voor de bezetter.
DOVO benadrukt dat melden van vondsten steeds nodig blijft. De obussen kunnen gevaarlijk zijn en moeten dus met de nodige professionele begeleiding verwijderd worden. Indien u vermoed een obus te hebben gevonden , gelieve dan onmiddellijk de hulpdiensten te verwittigen op het nummer 101.
DE LOATHEMSCHE KLEPPE IN DE LEIESTREEK 